HOME
PORTFOLIA / TECZKI
BIAŁO-CZERWONA / WHITE-RED
PROTEST TWÓRCÓW
BANK KALENDARZY
BANK WYSTAW
TWÓRCY I PRAWO
O NAS
KONTAKT
aktualizacja: 1.06.2018
 
 HISTORIA
 PAMIĘTACIE?

  Kronika 2003
Relacje z PROTESTU z 2003 roku
 
Prasa o PROTEŚCIE   NOWELIZACJA VAT menu  

APEL POŁĄCZONYCH ŚRODOWISK TWÓRCZYCH ORAZ INSTYTUCJI KULTURY I NAUKI W SPRAWIE ZANIECHANIA SZKODLIWYCH, NIEPRZEMYŚLANYCH ZMIAN STATUSU PRAWNEGO I EKONOMICZNEGO TWÓRCÓW I ZAWODÓW TWÓRCZYCH, WYNIKAJĄCYCH Z RZĄDOWEGO PROJEKTU USTAWY O PODATKU VAT

Przez cały czas trwania prac legislacyjnych nad nowymi ustawami podatkowymi podejmowaliśmy dotąd wielokrotnie, na próżno, razem i osobno, kolejne próby przekonania urzędników Ministerstwa Finansów oraz innych instytucji centralnej administracji państwowej, że wszelkie rodzaje i formy oraz rezultaty działalności twórczej nigdy nie są i nie mogą być w sensie faktycznym ani prawnym tylko zwykłymi towarami, bądź też usługami. Rozpatrywanymi wyłącznie lub głównie w kategoriach ekonomicznych, gospodarczych, finansowych, czy też podatkowych. W całkowitym oderwaniu od ich roli i znaczenia społecznego oraz szczególnej wagi dla kształtowania życia duchowego i intelektualnego, decydującego o stanie naszej świadomości i tożsamości narodowej oraz o ochronie i kontynuacji naszych narodowych tradycji i dziedzictwa kulturowego.

Podkreślaliśmy przy tym nieustannie, iż ze względu na zupełnie odrębną, a ponadto wewnętrznie istotnie zróżnicowaną specyfikę autorskiej pracy twórczej i wykonawstwa artystycznego oraz na ich społeczne znaczenie i niezbywalne, publiczne, misyjne zadania na rzecz kultury narodowej, nauki, edukacji, sztuki i rozrywki, wszelka twórczość i działalność artystyczna oraz pokrewne im formy kreatywnej działalności intelektualnej i umiejętności twórczych oraz wykonawczych, przejawiające się w różnych rezultatach, były, są, i powinny nadal być, niezmiennie odróżniane od innych, odtwórczych i rutynowych w całości lub części rodzajów osobistej działalności i pracy zawodowej. Także z punktu widzenia podatkowoprawnego. Tak, jak dotychczas. Gdyż nic się w przedmiotowej materii nie zmieniło i nic się również nie zmieni pod względem faktycznym ani prawnym z chwilą wejścia Polski do Unii Europejskiej.

Zaś prawo unijne nie zabrania, bo zabraniać nie może, wbrew niezmienionemu stanowi faktycznemu i prawnemu, odrębnego i zróżnicowanego traktowania nadal materii opodatkowania nieetatowej osobiście wykonywanej działalności (pracy) osób fizycznych wykonujących zawody twórcze w krajowych systemach podatkowych. Prawo unijne nie nakazuje też zastąpienia dotychczasowego instytucjonalnego rozwiązania systemowego, obowiązującego nadal w 2004 roku w polskim prawie podatkowym, polegającego na wyłączeniu spod podatku VAT i podatku od sprzedaży wszelkich form majątkowego obrotu prawami autorskimi, gdyż nakazywać tego również, z oczywistych względów, żadnemu z Państw Członkowskich nie może.

Prawo unijne nie zawiera bowiem unormowań bezwzględnie ujednolicających i unifikujących całkowicie systemy podatkowe Państw Członkowskich UE w zakresach właściwych wyłącznie dla kompetencji krajowych władz państwowych, dotyczących realizacji ważnych celów społecznych oraz innych kwestii o charakterze wyłącznie wewnętrznym i narodowym. Do których z pewnością należy krajowa polityka kulturalna, edukacyjna i naukowo-badawcza oraz związane z nimi sposoby i formy prawnego regulowania zasad wykonywania i opodatkowania osób wykonujących zawody twórcze. Są to i muszą być nadal kwestie należące do materii prawnych zastrzeżonych do wewnętrznej, suwerennej kompetencji Państw Członkowskich UE.

Prawo unijne postuluje jedynie, lub w pewnych przypadkach także nakazuje w aktach prawnych o charakterze źródeł wtórnego, a nie pierwotnego (co należy tu wyraźnie podkreślić) prawa wspólnotowego, harmonizację stosowania podatku pośredniego VAT w celu zapobieżenia dyskryminacji podatkowej analogicznych lub podobnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w unijnym obrocie wspólnorynkowym lub też w celu uniemożliwienia ich nierównego traktowania. Przepisy te dotyczą jednak wyłącznie odpowiednich form działalności gospodarczej (wytwórczej lub usługowej), a nie osobiście wykonywanej działalności twórczej, mającej wyłącznie charakter i formy etatowej lub nieetatowej pracy twórczej autorów i artystów wykonawców w rozumieniu odnośnych przepisów polskiej ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz przepisów związkowych innych ustaw i aktów wykonawczych do nich, jak również ich wykładni urzędowej i sądowej (orzecznictwa).

Osobiście wykonywana twórczość autorska i wykonawcza działalność artystyczna, ani pokrewne formy osobiście wykonywanej pracy, których rezultaty są przedmiotem ochrony własności intelektualnej, nie są, nie mogą, i w żadnym razie nadal nie powinny także być, uznawane z mocy ustawy (ex lege) za formy działalności gospodarczej, jeśli faktycznie nie mają takiego charakteru, jaki wzmiankowanej osobistej działalności (pracy) twórczej mogą nadawać jedynie świadome, celowe i dobrowolne czynności faktyczne i prawne samych twórców o podjęciu lub zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej w prawem przewidzianych formach, a nie odnośne ustawowe przepisy podatkowe.

Twórca (autor chronionych prawem utworów) i artysta wykonawca, podobnie jak każdy obywatel RP, może dobrowolnie podejmować, prowadzić i przerywać działalność gospodarczą w prawem przewidzianych, zarejestrowanych formach, na określonych odnośnymi przepisami zasadach. W żadnym razie jednak nie może i nie powinien być do tego zmuszany, na mocy wadliwie skonstruowanych i źle recypowanych z unormowań europejskiego prawa unijnego przepisów krajowych ustaw podatkowych. Pracujący nieetatowo w swojej dziedzinie nauki lub sztuki twórca, bądź artysta wykonawca nie może zatem być ex lege, automatycznie i mechanicznie, wyłącznie na mocy przepisów ustawy podatkowej o podatku pośrednim, uznawany za przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą ? wytwórcę lub usługodawcę ? z chwilą zawarcia dowolnej (nawet jednorazowej) umowy przeniesienia majątkowych praw autorskich albo praw do artystycznego wykonania lub też udzielenia licencji na korzystanie z tychże praw na określonych polach eksploatacji. Dla każdego praktyka i znawcy problemów pracy twórczej byłby to czysty i oczywisty absurd. Całkowity nonsens logiczny, faktyczny i prawny.

Ponadto, osobista działalność (praca) twórcza, wykonywana w kraju, jest świadczona niemal wyłącznie na rzecz podmiotów krajowych i stanowi przedmiot obrotu głównie na rynku wewnętrznym, przy udziale najczęściej instytucjonalnych kontrahentów twórców, którzy w przeważającej większości nie są finalnymi konsumentami rezultatów pracy twórczej. Dominującą grupę wśród tych kontrahentów stanowią faktyczni przedsiębiorcy, działający w szeroko pojmowanej sferze kultury, którzy płacą już państwu podatki od działalności gospodarczej osób prawnych i podatek VAT. Dlatego brak opodatkowania osobistej działalności (pracy) twórczej podatkiem VAT nie może stworzyć sytuacji naruszającej zasady wolnej konkurencji na rynku wspólnotowym i dyskryminującej lub mogącej a contrario uprzywilejować kogokolwiek w obrocie wspólnotowym (unijnym).

Ze względu na specyfikę procesów twórczych oraz różne zakresy przedmiotowe i formy osobiście wykonywanej działalności (pracy) twórczej, struktura rodzajowa i wysokość jednostkowych kosztów bezpośrednich i pośrednich, ponoszonych przy jej wykonywaniu, nie odpowiada typowym rodzajom i strukturze kosztów oraz finansowo-księgowym zasadom ich alokacji i rozliczania, obowiązującym w odniesieniu do zwykłej działalności (pracy) wytwórczej i usługowej. Właśnie stąd wynika, obowiązująca w polskim prawie podatkowym, zryczałtowana forma odliczeń na koszty uzyskania przychodów z tytułu obrotu prawami autorskimi i pokrewnymi do rezultatów osobiście wykonywanej pracy twórczej. Nie jest ona bowiem w żadnym razie ani przywilejem, ani formą szczególnego odliczenia lub zwolnienia podatkowego dla twórców, lecz po prostu najbardziej odpowiadającą odrębnym zasadom osobistej działalności (pracy) twórczej, wykształconą przez praktykę i doktrynę, usankcjonowaną odnośnymi przepisami ustawowymi, pragmatyczną formą zryczałtowanego zwrotu uśrednionych kosztów, ponoszonych przy osobistym wykonywaniu zawodów twórczych.

Należy w tym miejscu zważyć i ponownie podkreślić, że charakter owych kosztów nie pozwalałby w większości przypadków twórcom na ich odliczanie od naliczonego podatku VAT, co naruszałoby kardynalną zasadę neutralności podatku VAT i podważałoby w ogóle sens jego nałożenia na obrót autorskimi prawami majątkowymi do rezultatów pracy twórczej. Byłby to więc, w przypadku opodatkowania osobiście wykonywanej działalności (pracy) twórczej, szczególnego rodzaju ?niby VAT?, gdyż większość twórców w ich obecnej sytuacji zarobkowej i majątkowej nie byłaby w stanie sama ani regularnie płacić ani odliczać sobie tego podatku. Faktycznymi płatnikami podatku VAT stawaliby się zatem zapewne z konieczności kontrahenci twórców (zamawiający lub zleceniodawcy ich utworów lub artystycznych wykonań), co byłoby sprzeczne z istotą i celami podatku VAT. Zaś gdyby nawet przyjąć, że sami twórcy płaciliby istotnie podatek VAT od swoich przychodów z tytułu obrotu prawami do rezultatów ich pracy twórczej (utworów i artystycznych wykonań), nie prowadząc faktycznej działalności gospodarczej, to przysługiwałby im najczęściej w całości lub w lwiej części zwrot tego naliczonego i zapłaconego wcześniej (w zawitych w prawie nieprzekraczalnych terminach i pod rygorami przepisów ustawy karno-skarbowej) podatku, gdyż zdecydowana większość twórców nie miałaby możliwości generowania i rozliczania odpowiednio wysokich kosztów VAT-owskich.

Osobista twórczość autorska i wykonawstwo artystyczne, ze względu na swoją odrębną istotę i charakter, nie mają bowiem, i mieć nie mogą, wszystkich typowych, powtarzalnych cech działalności wytwórczej (produkcyjnej) ani usługowej. Gdyż jest to ze swej istoty najczęściej praca niepowtarzalna, wykonywana nieregularnie oraz przynosząca nieregularne i wielokrotnie także nierówne, zróżnicowane przychody, które często nie mają ponadto charakteru jednorazowego i całościowego, toteż nie mogą być jednorazowo i całościowo rozliczane ani opodatkowane.

Przychody z tytułu autorskich i pokrewnych praw majątkowych do eksploatacji pojedynczych rezultatów pracy twórczej (utworów) realizują się też najczęściej w czasie wykraczającym poza zwykłe okresy rozliczeniowe i podatkowe w rozumieniu finansowoprawnym i podatkowoprawnym. Przysługują także, na mocy odnośnych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, osobom uprawnionym przez wyznaczony ustawowo czas po śmierci twórców (autorów i artystów wykonawców) w formie stosownych tantiem, przekazywanych uprawnionym najczęściej wyłącznie lub głownie za pośrednictwem organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami artystów wykonawców, które przychody te ściągają i inkasują w imieniu i na rzecz uprawnionych osób. W praktyce wyklucza to osobiste wystawianie faktur VAT przez osoby uprawnione do przychodów autorskich i wykonawczych z tytułu większości rodzajów i form twórczości autorskiej i artystycznej.

Wyraźnie widać zatem, iż autorzy przedmiotowych przepisów projektu ustawy o podatku VAT kierowali się jedynie dosłownie interpretowanymi unormowaniami VI Dyrektywy, nie biorąc przy tym pod uwagę odnośnych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych oraz ustaw związkowych (na przykład ustawy prawo prasowe) i współwarunkujących ich treść odnośnych unormowań międzynarodowych (konwencji berneńskiej, konwencji powszechnej i umowy TriPS oraz innych unormowań WIPO, UNESCO i WTO) .

W przedstawionej wyżej sytuacji, powstaje również nieuniknione, choć z oczywistych względów retoryczne i absurdalne pytanie: czy w razie wprowadzenia rozwiązań proponowanych w projekcie ustawy o podatku VAT, spadkobiercy twórców, po ich śmierci, także stawaliby się automatycznie i obligatoryjnie płatnikami tegoż podatku pośredniego oraz czy dziedziczyliby też ustawowy obowiązek osobistego regularnego rozliczania przychodów z tego tytułu, stając się w ten sposób podmiotami własnej usługowej działalności gospodarczej? Czy też nadal nominalnymi podmiotami owej fikcyjnej, ustawowo narzuconej, rzekomej działalności gospodarczej, byliby nadal sami zmarli twórcy? Należy też w tym miejscu przypomnieć, iż spadkobiercami praw autorskich są niejednokrotnie nieletni, lub inne osoby fizyczne albo prawne, z różnych przyczyn nie posiadające zdolności do podejmowania faktycznych i prawnych czynności związanych z formalnym nawet tylko prowadzeniem i rozliczaniem działalności gospodarczej. Egzekwowanie obowiązku płacenia podatku VAT od wdów i sierot po twórcach miałoby już nie tylko cechy tragikomicznej groteski, ale nawet swoistej nekrofilii podatkowej. Nikt bowiem przy pisaniu projektu ustawy o podatku VAT nie wziął także pod uwagę istotnego faktu, że autorskie i pokrewne prawa majątkowe są kształtowane przez prawo inaczej w stosunkach prawnych inter vivos (między żyjącymi), a inaczej post mortem auctoris (po śmierci twórcy i artysty wykonawcy).

Przypominaliśmy więc najpierw szczegółowo, dlaczego zasady i formy rozliczania przychodów i opodatkowania twórców nauki, kultury i sztuki w różnych ich dziedzinach, dyscyplinach, rodzajach i formach były, są, i muszą nadal być, inne, niż zasady opodatkowania działalności gospodarczej ? wytwórczej i usługowej. Zaś utwory (dzieła) autorskie i artystyczne wykonania, chronione na odrębnych zasadach prawami autorskimi i pokrewnymi, będące przedmiotem obrotu tymi prawami, nie mogą być traktowane wyłącznie jak zwykłe towary lub usługi, nie będące rezultatami osobistej (indywidualnej lub zbiorowej) twórczości i działalności artystycznej.

Następnie wskazywaliśmy także na ewidentną niekonsekwencję oraz wzajemną sprzeczność finansowoprawnego i podatkowoprawnego potraktowania przedmiotowej materii w dwóch przesłanych równocześnie Wysokiemu Sejmowi przedłożeniach rządowych ? w projekcie ustawy o podatkach od osób fizycznych (obecnie już obowiązującej w roku podatkowym 2004) i w rządowym projekcie ustawy o podatku VAT.

Przeciwstawiano temu jedynie te same argumenty o rzekomej formalnej konieczności literalnego dostosowania polskiego prawa do odpowiednich unormowań prawa unijnego, przedkładając na ich potwierdzenie opracowania polskich oddziałów znanych międzynarodowych firm consultingowych, takich jak b. firma A. Andersen i Ernst and Young oraz opinie ekspertów od prawa finansowego i podatkowego, UKIE, etc. Jednakże we wszystkich przypadkach znanych nam opracowań i ekspertyz, niewłaściwie postawione pytania warunkowały niewłaściwe odpowiedzi. Zleceniodawcy opracowań i ekspertyz nie pytali bowiem ich wykonawców, czy osobista działalność (praca) twórcza i związany z nią obrót majątkowymi prawami autorskimi do jej rezultatów (utworów i artystycznych wykonań) może i powinien być, w świetle stanu faktycznego i prawnego, uznany obligatoryjnie na mocy odnośnych przepisów ustawy VAT za opodatkowaną tymże podatkiem pośrednim działalność gospodarczą i jakie będą, albo mogą być, ewentualne, praktyczne konsekwencje takiej zmiany dotychczas obowiązujących instytucjonalnych rozwiązań prawnych w przedmiotowej materii. Pytali jedynie o formalną zgodność proponowanych w przedłożonym przez rząd projekcie ustawy z odnośnymi unormowaniami VI Dyrektywy oraz innych unijnych przepisów związkowych. Toteż otrzymywali odpowiedzi ekspertów jedynie ową formalną zgodność potwierdzające lub nie. Nie dokonano zaś, absolutnie koniecznej w tym przypadku, najpierw całościowej, a następnie szczegółowej, kompleksowej analizy merytoryczno-prawnej przedmiotowej materii, obejmującej łącznie wszystkie proponowane zmiany i poszczególne jednostki redakcyjne przepisów projektu ustawy VAT z punktu widzenia ich ratio legis i modus operandi oraz zgodności z suwerennymi celami i obowiązkami państwa polskiego w zakresie wewnętrznej polityki kulturalnej i naukowej, a nie tylko wąsko i instrumentalnie pojmowanej polityki finansowej i fiskalnej.

Prezentowane przez nas poglądy w kwestii odrębnego prawnego, ekonomicznego i społecznego statusu twórców i ich osobiście wykonywanej działalności (pracy) twórczej nie są naszym wymysłem. Zostały trwale ukształtowane i ugruntowane przez wieloletnią praktykę, doktrynę i literę prawa polskiego, europejskiego i międzynarodowego oraz krajowe i zagraniczne orzecznictwo, jak również przedmiotową literaturę fachową, na podstawie analizy wartości i celów aksjologicznych i społecznych twórczości naukowej i kulturalnej oraz praktyki różnych podmiotów, nie tylko krajowych i zagranicznych, ale także wyspecjalizowanych rządowych i pozarządowych organizacji międzynarodowych. Są też przez nie skutecznie podnoszone i wykorzystywane w celu ochrony praw i interesów twórców i artystów wykonawców oraz odrębności i różnic kultur narodowych, które nie mogą być naruszane i niwelowane w wyniku dokonywania harmonizacyjnych zmian w prawie krajowym w trakcie przedakcesyjnych i akcesyjnych procesów dostosowawczych, związanych z integracją europejską. Poglądy te są także zgodne z zaleceniami UNESCO w sprawie statusu prawnego, społecznego i ekonomicznego twórców i artystów wykonawców. UNESCO zorganizowało stałe obserwatorium monitorujące, analizujące i oceniające status prawny, ekonomiczny oraz społeczny twórców w różnych krajach Europy i świata.

Do ważnych społecznie celów koniecznych, przedakcesyjnych działań, należy reforma finansów publicznych i ostateczne dostosowanie polskiego prawa podatkowego do prawa Unii Europejskiej, co rozumiemy i akceptujemy, jako świadomi obywatele Rzeczpospolitej Polskiej, która zgodnie z Konstytucją jest, albo raczej niestety ciągle wielekroć tylko powinna być, naszym wspólnym narodowym dobrem i wspólną wartością, oraz suwerennym, mimo rychłej integracji z UE, demokratycznym państwem prawnym, zapewniającym wszystkim obywatelom odpowiednią artykulację, uwzględnianie i skuteczną reprezentację oraz ochronę ich słusznych praw i interesów, także w toku prac legislacyjnych nad nowymi aktami prawnymi o randze ustawowej. Przy okazji reformy finansów państwa i legislacyjnych działań harmonizacyjnych nie mogą jednak być dokonywane zmiany contra legem i contra rationem, kosztem i tak już spauperyzowanych, społecznie i ekonomicznie zdegradowanych, ważnych dla polskiego społeczeństwa i państwa środowisk twórczych. Zwłaszcza, że jak twierdzi Ministerstwo Finansów, proponowane w projekcie ustawy o podatku VAT zmiany nie mają znaczenia z punktu widzenia budżetowego i nie wynikają z dążenia resortu do maksymalnej fiskalizacji dochodów z wszelkich dziedzin działalności zarobkowej.

Toteż domagamy się i domagać się będziemy, aż do skutku, od naczelnych władz państwowych utrzymania dotychczas obowiązującego odrębnego systemu podatkowego dla twórczości oraz twórców nauki, kultury i sztuki na podstawie odnośnych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie tylko dlatego, że w imieniu wszystkich, połączonych w tej sprawie środowisk twórczych, walczymy o ochronę naszych własnych, grupowych i indywidualnych interesów ekonomicznych, lecz przede wszystkim dlatego, iż występujemy równocześnie w trosce o ochronę nadrzędnych, wspólnych interesów polskiej kultury narodowej, za które czynią nas odpowiedzialnymi wykonywane przez nas twórcze zawody i związane z nimi publiczne obowiązki.

Przedstawione wyżej realnie zagrożone prawa i interesy twórców, w obronie których występujemy, nie mają bowiem w naszym przypadku partykularnego, wyłącznie grupowego, czy też środowiskowego charakteru, lecz są również zgodne z zagrożonym w tym przypadku, ważnym interesem publicznym i narodowym ? ochrony polskiej twórczości i twórców przed nadmierną i nieuzasadnioną fiskalizacją, do której musiałoby nieuchronnie dojść w wyniku automatycznego nałożenia ex lege podatku pośredniego VAT na wszelkie formy obrotu prawami autorskimi osób fizycznych osobiście wykonujących nieetatową działalność (pracę) twórczą i artystyczną o różnym charakterze.

W zaistniałej sytuacji faktycznej i prawnej, przedstawionej syntetycznie w naszym apelu, widzimy tylko jedno możliwe, w pełni zgodne z prawem międzynarodowymi i krajowym oraz logiką, rozwiązanie legislacyjne tego ważnego społecznie problemu, jakim jest opodatkowanie osobiście wykonywanej pracy twórczej ? polegające na jej dualistycznym, różnym potraktowaniu podatkowoprawnym w odnośnych ustawach krajowych.

Z jednej strony, poprzez utrzymanie dotychczasowego, jak to wykazaliśmy w naszym apelu, optymalnego w przypadku pracy twórczej, instytucjonalnego rozwiązania legislacyjnego w postaci podatku od dochodów osobistych, naliczanego od przychodów z tytułu obrotu majątkowym prawami autorskimi lub pokrewnymi po ich pomniejszeniu o zryczałtowane koszty uzyskania (co nie jest sprzeczne z przepisami unijnymi w odniesieniu do działalności lub pracy nie mającej cech wytwórczej lub usługowej działalności gospodarczej).

Z drugiej zaś strony, poprzez wprowadzenie w sposób możliwie najbardziej racjonalny, zgodnie z przedłożonymi przez nas szczegółowymi uwagami i propozycjami legislacyjnymi, odpowiednio ograniczonego i zredukowanego opodatkowania podatkiem VAT obrotu prawami autorskimi i pokrewnymi wyłącznie przez te podmioty (osoby fizyczne i prawne), które same faktycznie, dobrowolnie podejmują i prowadzą działalność gospodarczą.

Jeśli rzeczywiście, jak stwierdza oficjalnie Ministerstwo Finansów, celem proponowanych w projekcie ustawy o podatku VAT zmian w zakresie opodatkowania obrotu prawami do rezultatów osobiście wykonywanej pracy twórczej, nie jest podwójne opodatkowanie dochodów z tej pracy, ani poprawa trudnej sytuacji budżetowej przez dodatkowe wpływy z tytułu podatku VAT, lecz jedynie dostosowanie polskiego prawa podatkowego do wymogów odnośnych aktów wtórnego prawa unijnego, to w wyniku przyjęcia proponowanego przez nas, powyższego dualistycznego rozwiązania, stanie się zadość owym wymogom bez uszczerbku dla niezbywalnych i zasługujących na ochronę państwa polskiego praw polskich twórców z różnych dziedzin nauki, kultury i sztuki do opodatkowania osobiście wykonywanej przez nich pracy twórczej w sposób w pełni zgodny z odrębną specyfiką przedmiotową i podmiotową, rytmem i charakterem tejże pracy oraz z optymalnymi, wypracowanymi na podstawie wieloletniej praktyki, zasadami jej dotychczasowego opodatkowania. W ten sposób wilk będzie syty i owca cała, a przy okazji nie pozwolimy wylać dziecka wraz z kąpielą, co stałoby się nieuchronnie w razie niezapobieżenia przez Parlament przejawom automatycznego, mechanicznego, literalnego przenoszenia kierunkowych, wiążących Państwa Członkowskie głównie co do celów wspólnorynkowych, unormowań aktów wtórnego prawa europejskiego.

Wszystkie środowiska twórcze czynnie opowiadały się i opowiadają się nadal za przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, świadome nie tylko płynących stąd korzyści i nowych możliwości, lecz także nowych wyzwań oraz zagrożeń. Nie możemy jednak i nie chcemy dopuścić do tego, żeby w wyniku źle pojmowanej i wadliwie, mechanicznie i bezrefleksyjnie realizowanej harmonizacji prawa unijnego i prawa polskiego doszło do serwilistycznego traktowania Unii Europejskiej przez nasze organy administracji państwowej, jak orwellowskiego Wielkiego Brata. A także, aby działo się to z naruszeniem istotnych praw i interesów polskich środowisk twórczych oraz kultury narodowej.

POROZUMIENIE ŁAZIENKI KRÓLEWSKIE


 
WIEŚCI OD   DO GÓRY
 
 LINKI 2006

  PODPISY
Zobacz LISTĘ SYGNATARIUSZY PROTESTU
  FORUM
PUBLICYSTYKA,
panel dyskusyjny
  NAPISZ
OPINIE, OCENY, WYPOWIEDZI...
 PRASA pisze...
PRASA O PROTEŚCIE TWÓRCÓW
HOME   PORTFOLIA   BIAŁO-CZERWONA/ White-Red   PROTEST TWÓRCÓW   TWÓRCY I PRAWO   KONTAKT  
copyright 2003-2018 - ® Janusz Kobyliński